KOLLAOGKÚLTÚRINN
(des 2007)
Jón Knútur Ásmundsson
er 32 ára gamall Norðfirðingur.
Eftir fáeina daga og nokkra til kemur út hans
fyrsta bók sem ber heitið
Nesk. Kolbrún Bergþórsdóttir
blaðamaður heimsótti Jón á dögunum
og spjallaði við hann um bókina. Hann var einn
heima, drakk kalt kaffi á
bláum baðsloppi úr Rúmfatalagernum.
Hann sinnti því ekki að bjóða Kolbrúnu
bolla, en afsakaði sig síðar með því
að hann væri svo viðutan.
Hér á eftir fer uppskrifuð útgáfa
af hljóðrituðu viðtali þeirra sem aldrei
var birt og heldur ekki skrifað, en lekið til velunnara
skáldsins. Takk Óli.
KB: Hver ertu?
JKÁ: Ég er fæddur árið
1975 og uppalinn á Norðfirði og verð aldrei
neitt annað en Norðfirðingur. Hef oft reynt að
verða eitthvað annað en alltaf mistekist. Ég
hugsa um fátt annað en Norðfjörð þegar
ég bý einhvers staðar annars staðar en
get síðan ekki búið þar. Veit ekki
af hverju. Sennilega er ég paranoid og það
er erfitt að vera paranoid í heimabæ.
KB: Um hvað er Nesk?
JKÁ (setur sig í spekingslegar stellingar
en um leið losnar sloppurinn frá svo það
sést í kynfærin): Sko. Bókin fjallar
í sjálfu sér ekki um neitt en mér
finnst þetta vera ævisaga dæmigerðs þorpara
sem er með of mikla gagnslausa menntun að baki. Honum
finnst hann vera heimsborgari í þorpinu og þorpari
í heimsborginni. Honum líður hvergi vel og
þess vegna býr hann aldrei á sama stað
lengur en í tvö ár. En ég segi þetta
bara núna til að segja eitthvað. Efast um að
lesandinn, hvað þá útgefandinn, sé
sammála mér.
KB: Nesk. Er það ekki stytting á Neskaupstaður?
JKÁ: Stemmir.
KB: Krummaskuðið fyrir austan?
JKÁ: Jebb. En Nesk gæti þess vegna
verið hvaða krummaskuð í heiminum. Þau
eru öll eins. Gæti þess vegna verið stórborg.
Allir staðir eru þorp – sama hversu stórir
þeir eru.
KB: Sumir myndu segja að í bókinni
þinni væri dregin fram neikvæð, köld
og svört sýn á heimabæinn þinn.
JKÁ: Þegar þú hefur elskað
Nesk jafn lengi og ég er óhjákvæmilegt
að taka eftir göllunum og mér finnst einfaldlega
skemmtilegra að fjalla um gallana í fari fólks
og staða en kostina. Ég vann sko á DV.
KB: En ertu svartsýnn og neikvæður og
kaldhæðinn?
JKÁ: Nei.
KB: Jú, þú ert það víst.
Af hverju?
JKÁ: Ég hef unnið fyrir Samfylkinguna.
KB: Skil þig. Tölum um annað. Þú
notar raunveruleg nöfn fólks og örugglega munu
einhverjir lesa bókina sem einhvers konar vitnisburð.
Að hve miklu leyti ertu að segja satt?
JKÁ: Það er sannleikskorn í
öllum sögunum en ef það þjónar
sögunni að ljúga þá geri ég
það. Hiklaust.
KB: En er það ekki soldið nastí?
Myndir þú vilja lesa lygasögu um sjálfan
þig?
JKÁ: Jájá. Ef hún er skemmtileg.
KB: Þótt bókin heiti NESK þá
gerist hún ekki eingöngu í Neskaupstað.
Hún gerist t.d. í Leicester á Englandi
líka. Gæti hún ekki þess vegna kallast
LEI eða EGILS (-staðir)?
JKÁ: Jújú. En lengsta lagið
á plötunni fjallar um og gerist í Nesk. Svo
eru önnur styttri lög sem gerast annars staðar
en alltaf er það Norðfirðingurinn sem segir
söguna. Eða eitthvað. Ég veit ekkert um
hvað ég er tala.
KB: Bíddu við, ertu að gefa út
plötu líka ... það stóð ekki
í kynningunni frá útgefandanum sem fylgdi
með helgarferðinni til Færeyja.
JKÁ: Neinei, eða jújú, það
væri líka gaman, en neinei. Það er hins
vegar gaman að hugsa sér sögurnar í bókinni
sem lög á plötu, þ.e.a.s. sum rokka,
önnur eru svona meira djass og síðan eru nokkur
svona sveitó. Þau eru eiginlega ansi mörg.
KB: Þú meinar það. En fyrst þú
ert byrjaður að tala um mússík: Spilar
hún þá hlutverk í bókinni?
JKÁ: Já, mjög stórt.
KB: Hvernig þá?
JKÁ: Í hvert skipti sem ég skrifa
set ég plötu á fóninn og mússíkin
stjórnar andrúmslofti sögunnar. Núna
er ég t.d. að hlusta á Aja með Steely
Dan og þess vegna virkar þetta viðtal soldið
nördalegt en um leið svalt – eins og sjöffulbítið
í Home at last. Hefði Honesty með Billy Joel
verið á fóninum hefði það orðið
allt öðruvísi. Þú hefðir sennilega
getað spurt mig útí depurðina, af hverju
ég sé svona leiðinleg fyllibytta og allt það.
KB: Eigum við þá að tala um áhrif?
JKÁ: Já, gerum það.
KB: (Ræskir sig enda finnst henni viðtalið
orðið tilgerðarlegt): Hverjir eru þínir
áhrifavaldar?
JKÁ: Sko. Ég held að Nesk sé
skrifuð undir miklum áhrifum frá John Coltrane
án þess að ég geti útskýrt
það. Ég les ekki mikinn skáldskap en
ég las Bukowski og Hunter Thompson þegar ég
var 25 ára og mér fannst þeir skemmtilegir.
KB: Var það fyrir eða eftir hádegi?
JKÁ: Ha?
KB: Ekkert. Hvað segirðu, hvað lestu þá?
JKÁ: Fyrst og fremst tónlistartímarit.
KB: En af hverju skrifar þú?
JKÁ: Ég ákvað að gerast
blaðamaður þegar ég las leiðara eftir
Karl Th. Birgisson í hasarfréttablaðinu Austurlandi.
Þá sá ég hvað það getur
verið kúl að skrifa. En svo ég svari spurningunni
í fullri einlægni skrifa ég af því
að stundum get ég það. Og þegar mér
finnst sjálfum að mér hafi tekist vel upp
þá líður mér stórkostlega.
Þegar mér tekst illa upp líður mér
ömurlega. Og svo finnst pabba bloggið mitt fyndið.
Líklega skrifa ég þess vegna. Fá
fólk til að hlæja. Glatað finnst þér
ekki?
KB: Er þetta þá bara tómt sprell?
JKÁ: Ég óttast það.
|
